Wolverine stack (BPC-157 + TB-500): wat studies zeggen

Wat het is

Wolverine is de naam waaronder de winkel een voorgevulde pen verkoopt waarin twee onderzoekspeptiden, BPC-157 en TB-500, zijn gecombineerd. De naam is een marketingterm en geen wetenschappelijke benaming. BPC-157 is een synthetisch peptide bestaande uit 15 aminozuren, een gedeeltelijke kopie van een eiwit dat in menselijk maagsap voorkomt, en dat voornamelijk bij ratten is onderzocht (Staresinic 2003). TB-500 is een productnaam. Laboratoria voor dopingcontrole ontdekten dat het belangrijkste ingrediënt ervan een segment van 7 aminozuren was van het natuurlijke peptide thymosine bèta-4, dat uit 43 aminozuren bestaat; het deel dat zich bindt aan het celproteïne actine (Ho 2012). Sommige producten die onder deze naam worden verkocht, bevatten in plaats daarvan het volledige peptide. Geen van beide verbindingen is waar ook ter wereld goedgekeurd als geneesmiddel (Tham 2026). Beide worden onderzocht in dezelfde letselmodellen – pezen, huid en bloedvaten – en van elk is gemeld dat het de vorming van nieuwe bloedvaten en de migratie van herstelcellen bevordert, wat het gebruikelijke argument is om ze te combineren (Hsieh 2017, Philp 2003). Of ze elkaar aanvullen, is getest in één gepubliceerde dierstudie en bij 4 patiënten in een kleine casusreeks.

Wat er in de onderzoeken werd onderzocht

• De proefgroep. Bij 32 mannelijke ratten van 12 weken oud werd de achillespees doorgesneden en hersteld; ze werden verdeeld in 4 groepen van 8: controlegroep, BPC-157 in een dosis van 10 µg per kg per dag, TB-500 in een dosis van 60 µg per kg per dag, of beide, gedurende 4 weken via een buikspuit toegediend. De pezen werden vervolgens tot het breekpunt uitgerekt en onder de microscoop onderzocht (Biçer 2026). Bij een retrospectief onderzoek van patiëntendossiers in een kliniek in Florida bleken 4 van de 16 patiënten met kniepijn injecties met zowel BPC-157 als thymosine bèta-4 in de knie te hebben gekregen en hadden 12 alleen BPC-157 gekregen. Zes maanden tot een jaar later werd hen telefonisch gevraagd hun pijn te beoordelen (Lee 2021).
• BPC-157 alleen. Doorgesneden pezen van ratten (Staresinic 2003), de groei van nieuwe bloedvaten in membranen van kippenembryo’s, in menselijke endotheelcellen en bij ratten met een verstopte beenarterie (Hsieh 2017), een toxicologisch onderzoek bij vier diersoorten (Xu 2020) en een onderzoek naar de snelheid waarmee het wordt geklaard bij ratten en honden (He 2022).
• Alleen thymosine bèta-4. Volledige-dikte wonden bij ratten (Malinda 1999), incisies en sponsimplantaten om littekenvorming te bestuderen (Ehrlich 2010), het fragment van 7 aminozuren in celmigratie- en vaatuitgroei-assays (Philp 2003), 40 gezonde vrijwilligers die intraveneuze doses kregen toegediend (Ruff 2010) en 73 patiënten met veneuze beenzweren die een gel kregen (Guarnera 2010).
• Overzichten. Een systematisch overzicht van alle BPC-157-onderzoeken bij mensen tot en met juni 2026 (Poolton 2026), een orthopedisch overzicht van alle drie de stoffen (Tham 2026) en een sportmedisch overzicht van niet-goedgekeurde peptiden (Mendias 2026).

Wat uit de onderzoeken blijkt

De resultaten bij ratten. De TB-500-groep vertoonde een hogere maximale belasting tot breuk dan de controlegroep (p < 0,05) en betere weefselscores op twee schalen (Bonar p = 0,016, Movin p = 0,017). De combinatiegroep scoorde beter dan de controlegroep op de Movin-schaal (p = 0,040), maar er was geen verschil in kracht. De BPC-157-groep had numeriek betere scores die echter niet significant waren. De auteurs schreven dat de combinatie „geen extra voordelen opleverde ten opzichte van elk middel afzonderlijk” en suggereerden dat de twee peptiden mogelijk via gemeenschappelijke routes werken, een hypothese die volgens hen bevestiging behoeft (Biçer 2026).

De resultaten bij mensen. Van de 4 patiënten die beide peptiden kregen, meldden er 3 (75 %) een aanzienlijke verbetering en 1 geen verbetering. Van de 12 die alleen BPC-157 kregen, meldden er 11 (91,6 %) een verbetering. Er werd geen gevalideerde pijn- of functieschaal gebruikt (Lee 2021).

BPC-157 alleen. Dagelijkse injecties van 10 µg of 10 ng per kg verbeterden de sterkte, functie en microscopische structuur van doorgesneden rattenpezen gedurende 14 dagen (Staresinic 2003). Het verhoogde de vaatdichtheid in kippenmembranen en celassays, versnelde het herstel van de bloedstroom bij ratten met een verstopte beenslagader en verhoogde de expressie van de vaatreceptor VEGFR2 (Hsieh 2017). Het toxicologisch onderzoek leverde geen ernstige toxiciteit op bij muizen, ratten, konijnen of honden; de enige bevinding was een daling van het creatininegehalte in het bloed bij honden bij een dosis van 2 mg per kg, die binnen twee weken weer ongedaan werd gemaakt (Xu 2020). Bij ratten en honden verdween het peptide uit het bloed met een halfwaardetijd van minder dan 30 minuten (He 2022).

Thymosine bèta-4 alleen. Bij ratten zorgde het voor een toename van de hergroei van huid over een wond met 42 % op dag 4 en met maar liefst 61 % op dag 7, en 10 pg stimuleerde de migratie van keratinocyten in een kweekschaal met een factor 2 tot 3 (Malinda 1999). Incisies genazen smaller en met minimale littekenvorming, en implantaten die op dag 2, 3 en 4 100 µg kregen toegediend, vertoonden op dag 14 beter georganiseerd collageen (Ehrlich 2010). Bij mensen veroorzaakten intraveneuze doses van 42 mg tot 1260 mg, eenmalig en vervolgens dagelijks gedurende 14 dagen, zeldzame, milde of matige bijwerkingen (Ruff 2010), en een gel van 0,03 % ging bij ongeveer 25 % van de patiënten gepaard met volledige genezing van veneuze ulcera binnen 3 maanden, met een veiligheid die vergelijkbaar was met die van een placebo (Guarnera 2010).

Wat de onderzoekers aan het licht brachten

• Geen extra effect van de combinatie. De enige gecontroleerde studie waarin de twee peptiden samen werden getest, leverde geen bijkomend voordeel op ten opzichte van elk afzonderlijk, bij 8 ratten per groep gedurende 4 weken (Biçer 2026).
• Er is geen gecontroleerd onderzoek bij mensen naar het mengsel uitgevoerd. De enige gegevens bij mensen over deze combinatie zijn afkomstig van 4 patiënten in een ongecontroleerde telefonische enquête (Lee 2021). De systematische review uit 2026 vond slechts 3 studies bij mensen met BPC-157, met in totaal 30 deelnemers, die allemaal van slechte methodologische kwaliteit waren, en beoordeelde de zekerheid van het bewijs als zeer laag (Poolton 2026).
• Welke TB-500? In de gepubliceerde onderzoeken bij mensen naar thymosine bèta-4 werd het volledige peptide gebruikt. Voor het fragment van 7 aminozuren dat als TB-500 wordt verkocht, zijn geen onderzoeken bij mensen gepubliceerd, en recensenten waarschuwden ervoor om de twee als gelijkwaardig te beschouwen (Tham 2026).
• Vaste verhouding. In het onderzoek met ratten werd 10 µg BPC-157 per 60 µg TB-500 gebruikt, wat neerkomt op een verhouding van 1 op 6 in gewicht. Er is nog geen onderzoek gedaan naar de vraag of andere verhoudingen hetzelfde effect hebben (Biçer 2026).
• Korte halfwaardetijd en productkwaliteit. BPC-157 verdween binnen ongeveer een half uur uit het bloed van dieren (He 2022), en recensenten uitten hun bezorgdheid over de identiteit, zuiverheid, concentratie en steriliteit van online verkochte peptiden (Tham 2026, Mendias 2026).
• Sport. Op de verboden stoffenlijst van 2026 wordt BPC-157 vermeld als een niet-goedgekeurde stof (klasse S0) en worden „Thymosin-β4 en derivaten daarvan, zoals TB-500” als groeifactoren (klasse S2), die beide te allen tijde verboden zijn (WADA 2026).