BPC-157: wat de studies zeggen (dier en mens)

Wat het is

BPC-157 is een synthetisch peptide dat bestaat uit 15 aminozuren; daarom wordt het een pentadecapeptide genoemd. De sequentie ervan is GEPPPGKPADDAGLV en het heeft een molecuulgewicht van 1419 dalton (Staresinic 2003). Het is een gedeeltelijke kopie van een groter eiwit dat in menselijk maagsap voorkomt en dat door de ontdekkers ‘body protection compound’ werd genoemd (Chang 2011). Het merendeel van de gepubliceerde onderzoeken is afkomstig van één universitaire groep in Zagreb, Kroatië. In vroege artikelen wordt vermeld dat het Kroatische bedrijf Pliva het middel onder de code PL 14736 heeft getest in klinische proeven voor inflammatoire darmziekten (Klicek 2008). Er zijn geen resultaten van die onderzoeken gepubliceerd en BPC-157 is in geen enkel land een goedgekeurd geneesmiddel (Poolton 2026). Het wordt voor onderzoek verkocht als een gevriesdroogd poeder.

Wat er in de onderzoeken werd onderzocht

Bijna al het bewijs is afkomstig van ratten en van cellen in een petrischaal.

• Pees. Bij ratten werd de achillespees doorgesneden en kregen ze eenmaal per dag een injectie met BPC-157 of een zoutoplossing in de buik (Staresinic 2003). In een tweede model werd de pees losgemaakt van het hielbeen (Krivic 2006). Peesfibroblasten, de cellen die de pees herstellen, werden gekweekt met of zonder het peptide (Chang 2011). In een onderzoek uit 2026 werden BPC-157, TB-500 en een combinatie van beide vergeleken bij 32 ratten met een herstelde achillespees (Biçer 2026).
• Maag. De ratten kregen maagbeschadigende doses ontstekingsremmende medicijnen toegediend, of een injectie die chronische artritis veroorzaakt (Sikiric 1997). Bij een ander model werd een fistel gecreëerd, een abnormaal kanaal tussen de dikke darm en de huid (Klicek 2008).
• Bloedvaten en huid. De groei van nieuwe bloedvaten werd gemeten in membranen van kippenembryo's, in menselijke endotheelcellen (de cellen die de binnenwand van bloedvaten bekleden) en bij ratten met een verstopte beenarterie (Hsieh 2017), na het afbinden van de belangrijkste buikader bij ratten (Vukojević 2018), en bij alkalische brandwonden op de huid van ratten (Huang 2015).
• Veiligheid en lot in het lichaam. Een toxicologisch programma bij muizen, ratten, konijnen en honden (Xu 2020) en een onderzoek naar opname en afbraak bij ratten en honden (He 2022).
• Mensen. Een retrospectief onderzoek van medische dossiers naar knie-injecties in een kliniek in Florida, waarbij 16 van de 17 patiënten telefonisch werden bereikt (Lee 2021), en een pilotstudie onder 12 vrouwen met interstitiële cystitis, een pijnlijke blaasaandoening (Lee 2024). In een systematische review uit 2026 werd gezocht naar alle studies bij mensen die tot 1 juni 2026 waren gepubliceerd (Poolton 2026).

Wat uit de onderzoeken blijkt

Pees, bij ratten. Dagelijkse injecties van 10 µg of 10 ng per kg verbeterden de genezing van de doorgesneden pees op alle gebruikte meetpunten: de kracht die nodig was om de pees te breken, een op lopen gebaseerde functie-index, het microscopische beeld en de grootte van de opening, beoordeeld op dag 1, 4, 7, 10 en 14 (Staresinic 2003). Na losmaking van het bot herstelde BPC-157 de genezing van de verbinding tussen pees en bot en verminderde het de schade veroorzaakt door een corticosteroïde (Krivic 2006). In de vergelijking uit 2026 vertoonden ratten die gedurende vier weken 10 µg per kg per dag kregen toegediend, numeriek betere peesscores dan de controlegroep, zonder dat dit statistisch significant was, en het toevoegen van TB-500 leverde geen extra voordeel op (Biçer 2026).

Peescellen. BPC-157 versnelde de uitgroei van fibroblasten uit peesexplantaten, hielp de cellen oxidatieve stress te overleven en verhoogde hun migratie op een dosisafhankelijke manier, via een signaalpaar dat FAK en paxilline wordt genoemd. Het zorgde er niet voor dat de cellen zich sneller vermenigvuldigden (Chang 2011).

Darm, bij ratten. BPC-157 verminderde laesies in de maag en de dunne darm die waren veroorzaakt door indomethacine, aspirine en diclofenac, en het verminderde adjuvante artritis over een periode van 14 dagen, 30 dagen en 1 jaar (Sikiric 1997). Toegediend via injectie of in het drinkwater zorgde het ervoor dat fistels tussen de dikke darm en de huid zich sloten, en het effect hield aan wanneer de productie van stikstofmonoxide werd geblokkeerd, terwijl sulfasalazine slechts matig hielp en een corticosteroïde de situatie verergerde (Klicek 2008).

Bloedvaten en huid. BPC-157 verhoogde de vaatdichtheid in kippenmembranen en in endotheelbuisproeven, versnelde het herstel van de bloedstroom bij ratten met een verstopte beenarterie en verhoogde de VEGFR2-receptor op vaatcellen (Hsieh 2017). Nadat de belangrijkste buikader was afgebonden, vertoonden de behandelde ratten minder aderschade, minder trombose en een snellere opening van bypass-aders (Vukojević 2018). Op de door alkali verbrande huid van ratten versnelde het de wondsluiting en verhoogde het de collageenafzetting tegen dag 18 (Huang 2015).

Veiligheid en lot in het lichaam bij dieren. Een enkele dosis veroorzaakte bij geen enkele diersoort behandelingsgerelateerde effecten. Herhaalde doses werden bij honden goed verdragen, waarbij bij een dosis van 2 mg per kg een daling van het creatininegehalte in het bloed optrad die binnen twee weken weer verdween. Lokale irritatie was mild en er werd geen genetische of embryo-foetale toxiciteit waargenomen (Xu 2020). Bij ratten en honden verdween het peptide uit het bloed met een halfwaardetijd van minder dan 30 minuten; de biologische beschikbaarheid na intramusculaire injectie bedroeg 14 tot 19 % bij ratten en 45 tot 51 % bij honden, en het werd afgebroken tot kleine fragmenten en aminozuren (He 2022).

Patiënten. In de knie-studie meldden 11 van de 12 patiënten die alleen BPC-157 kregen (91,6 %) een aanzienlijke verbetering, en 14 van de 16 in totaal (87,5 %) meldden verlichting. Er werd geen gevalideerde pijn- of functieschaal gebruikt (Lee 2021). In het blaaspilootonderzoek meldden 10 van de 12 vrouwen dat de symptomen volledig waren verdwenen na een eenmalige ingreep waarbij 10 mg in de blaaswand werd geïnjecteerd, en er werden geen bijwerkingen gemeld (Lee 2024).

Wat de onderzoekers aan het licht brachten

• Drie studies bij mensen, 30 personen. In de systematische review uit 2026 werden alleen de reeks onderzoeken naar de knie (16), het pilotonderzoek naar de blaas (12) en een veiligheidsonderzoek bij twee personen met intraveneuze toediening gevonden. In alle drie werd verbetering gemeld, alle onderzoeken werden beoordeeld als methodologisch van slechte kwaliteit en de zekerheid van het bewijs was „zeer laag“. De auteurs concludeerden dat BPC-157 bij mensen niet mag worden gebruikt buiten gereguleerde onderzoeken om (Poolton 2026).
• Eén groep: kleine dieren. In een overzicht uit 2019 werd opgemerkt dat de meeste onderzoeken waren uitgevoerd op kleine knaagdiermodellen en afkomstig waren van een handvol onderzoeksgroepen, dat de werkzaamheid bij mensen nog niet was bevestigd en dat er slechts enkele bijwerkingen waren gemeld (Gwyer 2019).
• Er is geen gevalideerde dosering of gegevens over de veiligheid op lange termijn. Uit een orthopedisch overzicht uit 2026 bleek dat er geen gevalideerde dosering, geen farmacokinetische gegevens bij mensen en geen gegevens over de veiligheid op lange termijn beschikbaar waren, en er werd bezorgdheid geuit over de identiteit, zuiverheid, concentratie en steriliteit van online verkochte producten (Tham 2026). Een overzicht uit 2025 kwam tot dezelfde conclusie en bestempelde de verbinding als ‘in onderzoek’ (McGuire 2025).
• Korte halfwaardetijd. Bij dieren verdween het peptide binnen ongeveer een half uur uit het bloed, waardoor onduidelijk blijft hoe het op langere termijn werkt (He 2022).
• Sport. Op de verboden stoffenlijst van het Wereldantidopingagentschap (WADA) voor 2026 wordt BPC-157 genoemd als voorbeeld van een niet-goedgekeurde stof, klasse S0, die te allen tijde verboden is (WADA 2026).