TB-500 (thymosine bèta-4): wat de studies zeggen

Wat het is

Thymosine bèta-4 is een natuurlijk peptide bestaande uit 43 aminozuren dat in vrijwel elke cel van het lichaam voorkomt. De belangrijkste functie ervan is het samenbinden van afzonderlijke eenheden van actine, het eiwit dat cellen gebruiken om te bewegen en van vorm te veranderen, en het is het meest voorkomende actinebindende peptide in zoogdierweefsel (Philp 2003). Na een verwonding wordt het vrijgegeven door bloedplaatjes en immuuncellen (Goldstein 2012). TB-500 is een productnaam en geen wetenschappelijke benaming. Toen dopingcontrole-laboratoria een product analyseerden dat als TB-500 werd verkocht, ontdekten ze dat het belangrijkste bestanddeel een fragment van 7 aminozuren van thymosine bèta-4 was, namelijk het actinebindende gebied (aminozuren 17 tot en met 23), waaraan aan één uiteinde een acetylgroep was gekoppeld (Ho 2012, Esposito 2012). Sommige producten die onder deze naam worden verkocht, bevatten daarentegen het volledige peptide. In de onderstaande studies werd, tenzij anders vermeld, thymosine bèta-4 in volledige lengte gebruikt. Geen van beide vormen is waar ook ter wereld als geneesmiddel goedgekeurd (Tham 2026).

Wat er in de onderzoeken werd onderzocht

• Wonden bij ratten. Volledige huidwonden behandeld met thymosine bèta-4 op de huid of via injectie (Malinda 1999), chirurgische incisies en sponsimplantaten om littekenvorming te bestuderen (Ehrlich 2010), en een herstelde achillespees bij 32 ratten waarbij TB-500, BPC-157 en beide (Biçer 2026).
• Harten van muizen en varkens. Muizen waarvan de kransslagader was afgebonden om een hartaanval na te bootsen (Bock-Marquette 2004, Smart 2007, Smart 2011), en varkens, 9 per groep, bij wie een kransslagader gedurende 60 minuten was geblokkeerd (Hinkel 2008).
• Het actinebindende fragment. Onderzoeken naar celmigratie en vaatuitgroei, waarbij het volledige peptide werd vergeleken met het segment van 7 aminozuren (Philp 2003), en onderzoeken naar haargroei bij ratten en muizen (Philp 2004).
• Deelnemers. 40 gezonde vrijwilligers, verdeeld over 4 groepen van 10, kregen intraveneus thymosine bèta-4 of een placebo toegediend, eerst eenmalig en daarna dagelijks gedurende 14 dagen (Ruff 2010). 73 patiënten met veneuze beenzweren werden gerandomiseerd naar een gel in drie sterktes of een placebo op 8 locaties in Italië en Polen (Guarnera 2010). 9 patiënten met niet-genezende hoornvliesdefecten kregen op basis van medische noodzaak oogdruppels toegediend (Dunn 2010). 72 mensen met matig tot ernstig droge ogen werden gerandomiseerd naar 0,1 % oogdruppels of een placebo gedurende 28 dagen (Sosne 2015).
• Paarden. Een laboratorium voor paardenrennen in Hongkong en een laboratorium voor dopingcontrole in België hebben tests ontwikkeld om het TB-500-fragment in bloed en urine op te sporen (Ho 2012, Esposito 2012).

Wat uit de onderzoeken blijkt

Wonden en littekens bij ratten. Thymosine bèta-4 zorgde ervoor dat de huid boven de wond op dag 4 met 42 % en op dag 7 zelfs met 61 % sneller aangroeide; de wonden trokken minstens 11 % meer samen dan bij de controlegroep, en er werd meer collageen en meer nieuwe bloedvaten waargenomen. In een kweekschaal stimuleerde een hoeveelheid van slechts 10 pg de migratie van keratinocyten met een factor 2 tot 3 (Malinda 1999). Incisies die met het peptide waren behandeld, waren smaller en genazen met minimale littekenvorming, met goed georganiseerd collageen en weinig van de samentrekkende cellen die littekens veroorzaken; sponsimplantaten die op dag 2, 3 en 4 100 µg hadden gekregen, vertoonden op dag 14 hetzelfde patroon (Ehrlich 2010). In het peesonderzoek hadden ratten die gedurende vier weken 60 µg TB-500 per kg per dag kregen toegediend, een hogere breukbelasting dan de controlegroep (p < 0,05) en betere weefselscores (p = 0,016) (Biçer 2026).

Het fragment. Het uit 7 aminozuren bestaande actinebindende motief vertoonde bij een concentratie van ongeveer 50 nM vrijwel dezelfde activiteit als het volledige peptide in endotheelcelmigratie- en vaatuitgroei-assays, terwijl fragmenten zonder dit motief inactief waren (Philp 2003). Het volledige peptide stimuleerde ook de haargroei bij ratten en muizen door stamcellen in de haarfollikel te activeren (Philp 2004).

Harten. Bij muizen leidde behandeling na coronaire ligatie tot een toename van de overlevingssignalen ILK en Akt, een verbetering van de vroege overleving van hartspiercellen en een verbetering van de hartfunctie (Bock-Marquette 2004). Het zorgde ervoor dat de buitenste laag van het volwassen hart voorlopercellen vrijgaf die bloedvaten vormden (Smart 2007), en na beschadiging ontwikkelden sommige van deze cellen zich tot nieuwe hartspiercellen (Smart 2011). Bij varkens verminderde een infusie van 15 mg in een hartader het infarct tot 37 % van het risicogebied, tegenover 54 % bij de controlegroep, en kwam de beschadigde wand weer in beweging (Hinkel 2008).

Mensen. Intraveneuze doses van 42 mg tot 1260 mg, eenmalig en vervolgens dagelijks gedurende 14 dagen, veroorzaakten zeldzame, milde of matige bijwerkingen zonder dosisbeperkende toxiciteit (Ruff 2010). In het onderzoek naar veneuze ulcera kwam het veiligheidsprofiel bij elke sterkte overeen met dat van de placebo, en de 0,03%-gel ging bij ongeveer 25% van de patiënten gepaard met volledige genezing binnen 3 maanden, voornamelijk bij patiënten met kleine of matige wonden (Guarnera 2010). Van de 9 hoornvliespatiënten genazen de 6 met grote defecten; bij de 3 met kleine, vlekvormige defecten trad geen verandering op en bij 1 patiënt trad hoornvliesverdunning op (Dunn 2010). In het onderzoek naar droge ogen verschilde geen van beide primaire eindpunten – ongemak of hoornvliesverkleuring – op dag 29 van de placebogroep. Het ongemak in de testkamer nam op dag 28 met 27 % meer af bij gebruik van de druppels (P = 0,0244), sommige scores voor cornea-vlekvorming verbeterden en er traden geen bijwerkingen op (Sosne 2015). Een overzicht door de ontwikkelaars van het peptide meldde dat fase 2-onderzoeken bij decubitus, stasisulcera en epidermolysis bullosa-wonden een sneller herstel lieten zien (Kleinman 2016).

Paarden. Het laboratorium in Hongkong heeft het geacetyleerde fragment aangetoond in concentraties van 0,02 ng per ml in plasma en 0,01 ng per ml in urine, en heeft dit bij paarden bevestigd na toediening van een eenmalige dosis van 10 mg; dit was de eerste detectie van TB-500 in monsters die na toediening waren afgenomen (Ho 2012).

Wat de onderzoekers aan het licht brachten

• Welk molecuul? In een orthopedisch overzicht uit 2026 werd benadrukt dat TB-500 een afzonderlijk fragment van 7 aminozuren is dat vaak wordt verward met thymosine bèta-4 in volledige lengte, zonder bewijs dat de twee zich op dezelfde manier gedragen, en dat direct bewijs voor spieren, pezen en gewrichten beperkt blijft tot cel- en knaagdieronderzoeken (Tham 2026).
• Bij proeven op mensen werd het volledige peptide gebruikt. In de gepubliceerde studies bij mensen werd thymosine bèta-4 in zijn volledige lengte toegediend in de vorm van oogdruppels, een gel of een infuus in het ziekenhuis. In geen van deze studies werd het fragment getest dat als TB-500 wordt verkocht (Tham 2026).
• Gemengde onderzoeksresultaten. Het onderzoek naar droge ogen haalde geen van beide primaire eindpunten (Sosne 2015), en de reeks onderzoeken naar het hoornvlies betrof een ongecontroleerd onderzoek op basis van ‘compassionate use’ bij 9 personen (Dunn 2010).
• Productkwaliteit. Recensenten uitten hun bezorgdheid over de identiteit, zuiverheid, concentratie en steriliteit van online verkochte peptiden, en merkten op dat er weinig gegevens over de veiligheid bij mensen beschikbaar zijn (Tham 2026, Mendias 2026).
• Sport. Op de verboden lijst van 2026 staan „Thymosin-β4 en derivaten daarvan, zoals TB-500” als groeifactoren, klasse S2, te allen tijde verboden (WADA 2026), en race-laboratoria hebben de bovengenoemde detectiemethoden ontwikkeld om misbruik ervan bij paarden tegen te gaan (Ho 2012).