Retatrutide: wat de studies zeggen (resultaten 2026)

Wat het is

Retatrutide is een experimenteel peptide dat is ontwikkeld door Eli Lilly en in vroege publicaties de code LY3437943 droeg. Een peptide is een korte keten van aminozuren, de bouwstenen van eiwitten. Retatrutide is ontworpen om tegelijkertijd op drie receptoren in te werken. Een receptor is een bindingsplaats op het celoppervlak; wanneer een bijpassend molecuul zich hieraan bindt, verandert de cel haar gedrag. Deze drie receptoren reageren normaal gesproken op de hormonen GLP-1, GIP en glucagon, die helpen bij het reguleren van de eetlust, insuline en energieverbruik. Een molecuul dat een receptor activeert, wordt een agonist genoemd; retatrutide wordt daarom omschreven als een drievoudige agonist (Jastreboff 2023). Tijdens de onderzoeken werd het eenmaal per week onderhuids geïnjecteerd. Het bevindt zich nog in de onderzoeksfase. Geen enkele regelgevende instantie in de EU, het Verenigd Koninkrijk of de Verenigde Staten heeft het als geneesmiddel goedgekeurd, en het bedrijf heeft aangegeven dat het van plan is in het eerste kwartaal van 2027 een aanvraag in te dienen in de VS (Lilly, juli 2026).

Wat er in de onderzoeken werd onderzocht

Alle onderstaande onderzoeken waren gerandomiseerd, dubbelblind en placebogecontroleerd. De deelnemers werden willekeurig ingedeeld in een groep die retatrutide kreeg of een placebo, een injectie zonder werkzame stof, en noch zij, noch het onderzoekspersoneel wist wie welke behandeling kreeg. In een fase 2-onderzoek worden verschillende doseringen getest bij een paar honderd mensen. In een fase 3-studie worden de gekozen doseringen bij duizenden mensen getest en wordt de aanvraag voor goedkeuring door de regelgevende instanties onderbouwd.

• Fase 2, obesitas (Jastreboff 2023): 338 volwassenen met een body-mass-index (BMI) van 30 of meer, of van 27 tot 30 met een gewichtsgerelateerde aandoening. 51,8 % waren mannen. De groepen kregen gedurende 48 weken eenmaal per week 1 mg, 4 mg, 8 mg of 12 mg toegediend; sommigen begonnen met 2 mg of 4 mg en verhoogden de dosering geleidelijk. In een deelonderzoek werden 98 van hen gevolgd die op een MRI-scan ten minste 10 % levervet vertoonden (Sanyal 2024).
• Fase 2, diabetes type 2 (Rosenstock 2023): 281 volwassenen met diabetes type 2, een HbA1c-waarde van 7,0 tot 10,5 % en een BMI van 25 tot 50, verspreid over 42 centra in de VS, gedurende 36 weken. HbA1c is een bloedtest die de gemiddelde bloedsuikerspiegel over een periode van ongeveer drie maanden weergeeft. De groepen kregen wekelijks 0,5 mg, 4 mg, 8 mg of 12 mg, een placebo of 1,5 mg dulaglutide, een goedgekeurd wekelijks diabetesgeneesmiddel dat als vergelijkingsmiddel werd gebruikt.
• TRIUMPH-fase-3-programma (Giblin 2026): vier onderzoeken met meer dan 5.800 deelnemers, waarbij in alle gevallen een wekelijkse dosis van 4 mg, 9 mg of 12 mg werd toegediend. TRIUMPH-1 volgde 2.339 volwassenen met obesitas en zonder diabetes gedurende 80 weken, waaronder 574 met knieartrose (Jastreboff 2026). TRIUMPH-2 volgde 1.152 volwassenen met obesitas en type 2-diabetes in acht landen gedurende 80 weken (Bellido 2026). TRIUMPH-3 omvatte 1.946 volwassenen met obesitas en hart- en vaatziekten (NCT05882045) en TRIUMPH-4 omvatte 445 volwassenen met obesitas en knieartrose (NCT05931367). Een ander onderzoek, TRIUMPH-Outcomes, is van plan om tot 2029 ongeveer 10.000 volwassenen te volgen op hart- en nierincidenten (NCT06383390).

Wat uit de onderzoeken blijkt

Gewicht, fase 2. Na 48 weken bedroeg de gemiddelde verandering in lichaamsgewicht −8,7 % bij 1 mg, −17,1 % bij 4 mg, −22,8 % bij 8 mg en −24,2 % bij 12 mg, tegenover −2,1 % bij placebo. Tegen die tijd was elke deelnemer die 8 mg of 12 mg gebruikte ten minste 5 % van zijn of haar startgewicht kwijtgeraakt, en had 83 % van de 12 mg-groep 15 % of meer verloren, tegenover 2 % in de placebogroep (Jastreboff 2023).

Type 2-diabetes, fase 2. Na 24 weken daalde de HbA1c-waarde met 0,43 procentpunt bij een dosis van 0,5 mg en met maximaal 2,02 procentpunt bij een dosis van 12 mg, tegenover 0,01 bij placebo en 1,41 bij dulaglutide. Na 36 weken was het gewicht met 0,5 mg met 3,19 % gedaald en met 12 mg met maximaal 16,94 % (Rosenstock 2023).

Levervet. Na 24 weken was het levervet met 42,9 % (1 mg), 57,0 % (4 mg), 81,4 % (8 mg) en 82,4 % (12 mg), terwijl het bij de placebogroep met 0,3 % was gestegen; een normaal levervetgehalte, minder dan 5 %, werd bereikt door 27 %, 52 %, 79 % en 86 % van die groepen werd bereikt, en bij niemand in de placebogroep (Sanyal 2024).

TRIUMPH-1. Na 80 weken bedroeg de gemiddelde gewichtsverandering −17,6 % bij 4 mg, −23,7 % bij 9 mg en −25,0 % bij 12 mg, tegenover −3,9 % bij placebo. Deze cijfers hebben betrekking op alle gerandomiseerde deelnemers, inclusief degenen die zijn gestopt met injecteren. De scores voor kniepijn op een schaal van 1 tot 10 daalden met 3,2, 3,5 en 3,6 punten, tegenover 1,9 (Jastreboff 2026). In de aankondiging van het bedrijf werden grotere gewichtsverliescijfers genoemd, namelijk −19,0 %, −25,9 % en −28,3 % tegenover −2,2 %, uitsluitend berekend voor mensen die de behandeling volhielden (Lilly, mei 2026).

TRIUMPH-2. Bij volwassenen met diabetes type 2 bedroeg de gemiddelde gewichtsverandering na 80 weken −11,9 % bij 4 mg, −16,8 % bij 9 mg en −18,8 % bij 12 mg, tegenover −5,1 % bij placebo (Bellido 2026). Het bedrijf rapporteerde HbA1c-dalingen van 1,4, 1,6 en 1,5 punten ten opzichte van een uitgangswaarde van 7,7 %, tegenover 0,2 (Lilly, juli 2026).

TRIUMPH-3 en TRIUMPH-4. Deze twee onderzoeken bestaan tot nu toe alleen in de vorm van bedrijfsmededelingen, niet als peer-reviewed artikelen. Het bedrijf rapporteerde −22,6 % bij een dosis van 12 mg na 80 weken bij volwassenen met hart- en vaatziekten, tegenover −3,2 % (Lilly, juli 2026), en −28,7 % bij een dosering van 12 mg na 68 weken bij volwassenen met knieartrose, tegenover −2,1 % (Lilly, december 2025).

Wat de onderzoekers aan het licht brachten

• Effecten op het spijsverteringsstelsel. In alle onderzoeken waren de meest voorkomende bijwerkingen van gastro-intestinale aard: misselijkheid, diarree, constipatie en braken. In fase 2 waren deze bijwerkingen dosisafhankelijk, meestal mild tot matig, en konden ze deels worden verminderd door te beginnen met 2 mg in plaats van 4 mg (Jastreboff 2023). In TRIUMPH-2 had 27 %, 34 %, en 34 % van de 4 mg-, 9 mg- en 12 mg-groepen, tegenover 13 % in de placebogroep, en misselijkheid bij 14 %, 21 % en 28 % tegenover 8 % (Bellido 2026).
• Hartslag. In fase 2 nam de hartslag toe naarmate de dosis hoger werd, bereikte een piek na 24 weken en daalde daarna weer (Jastreboff 2023).
• Bloeddruk en huidgevoelens. In TRIUMPH-2 trad lage bloeddruk op bij 1 %, 5 % en 6 % van de retatrutide-groepen, tegenover minder dan 1 % in de placebogroep, en dysesthesie, een abnormale huidsensatie zoals tintelingen of een branderig gevoel, bij 4 %, 6 % en 7 % tegenover 1 % (Bellido 2026). In TRIUMPH-4 rapporteerde het bedrijf dysesthesie bij 8,8 % en 20,9 % van de 9 mg- en 12 mg-groepen tegenover 0,7 %, en stopzetting vanwege bijwerkingen bij 12,2 % en 18,2 % tegenover 4,0 % (Lilly, december 2025).
• Stopzetting. In de TRIUMPH-2-studie stopte 4 %, 12 % en 8 % van de retatrutide-groepen definitief vanwege bijwerkingen of overlijden, tegenover 5 % in de placebogroep. Zeven deelnemers overleden, zes in de retatrutidegroep en één in de placebogroep, en de onderzoekers oordeelden dat geen van de sterfgevallen verband hield met de behandeling (Bellido 2026).
• Beperkingen. Het fase 2-onderzoek naar diabetes werd uitsluitend in de VS uitgevoerd (Rosenstock 2023). De langste gepubliceerde follow-upperiode bedraagt 80 weken, waardoor de effecten na het staken van de behandeling en op de lange termijn nog niet bekend zijn. De resultaten van het onderzoek worden pas in 2029 verwacht (NCT06383390), en de volledige artikelen over TRIUMPH-3 en TRIUMPH-4 zijn nog niet verschenen.