Pen GHK-Cu: iniekcja czy krem? Co pokazują badania

Czym to jest

GHK-Cu to kompleks miedziowy zawierający bardzo mały peptyd. Skrót GHK odnosi się do trzech aminokwasów wchodzących w jego skład: glicyny, histydyny i lizyny, a Cu to symbol chemiczny miedzi, którą peptyd mocno wiąże. Po raz pierwszy opisano go w 1973 roku w osoczu krwi ludzkiej (Pickart 1973). Pod nazwą kosmetyczną „tripeptyd miedziowy-1” występuje w wielu kremach i serum do skóry. Wstrzykiwacz GHK-Cu to wstępnie napełniony wstrzykiwacz, zawierający ten sam kompleks już rozpuszczony w płynie. Wstrzykiwacze i fiolki z GHK-Cu są sprzedawane wyłącznie do celów badawczych; GHK-Cu do wstrzykiwań nie jest zatwierdzonym lekiem w UE, Wielkiej Brytanii ani Stanach Zjednoczonych.

Pełne podsumowanie wyników badań znajduje się w artykule GHK-Cu: co wynika z badań. Niniejsza strona skupia się na jednym z najczęściej zadawanych pytań dotyczących preparatów: co faktycznie zostało przebadane – krem czy zastrzyk?

Co było przedmiotem badań

Prawie wszystkie badania dotyczące GHK-Cu można podzielić na cztery grupy.

• Komórki w szalce: fibroblasty skóry, czyli komórki wytwarzające kolagen, poddane działaniu śladowych stężeń GHK-Cu.
• Zwierzęta: głównie szczury i myszy z ranami lub uszkodzeniami płuc.
• Bazy danych genów: analizy komputerowe dotyczące wpływu GHK na aktywność genów w hodowanych komórkach (Pickart 2018).
• Pacjenci: niewielka liczba badań, we wszystkich przypadkach stosowano żel lub krem na skórę. Najbardziej znane z nich dotyczyły owrzodzeń stopy cukrzycowej leczonych żelem GHK-Cu (Mulder 1994) oraz 13 pacjentów po zabiegu laserowego odnawiania powierzchni skóry (Miller 2006).

Co wynika z badań

Na skórę nakłada się go w postaci żelu. Owrzodzenia stopy cukrzycowej leczone żelem GHK-Cu zagoiły się średnio w 98,5 % powierzchni, w porównaniu z 60,8 % w przypadku żelu bez tego peptydu, a zakażenia wystąpiły u 7 % leczonych owrzodzeń, w porównaniu z 34 % (Mulder 1994).

Po zabiegu laserowego odnowienia skóry. Oceniający, którzy nie znali przynależności pacjentów do grup, oraz analiza komputerowa nie wykazały żadnych różnic w zakresie zaczerwienienia, zmarszczek ani ogólnej jakości skóry między grupą stosującą preparat GHK-Cu a grupą porównawczą, chociaż pacjenci stosujący GHK-Cu wyżej oceniali jakość swojej skóry (Miller 2006).

Drogą iniekcyjną. W najnowszych przeglądach nie odnotowano żadnych zakończonych badań na ludziach dotyczących podawania GHK-Cu drogą iniekcyjną. We wszystkich wymienionych tam badaniach na ludziach stosowano podawanie przezskórne, a w jednym z przeglądów z 2026 r. zwrócono uwagę na konieczność ustalenia progów bezpieczeństwa dla poszczególnych dróg podania przed rozpoczęciem jakiegokolwiek zastosowania klinicznego (Mateescu 2026).

Na co zwrócili uwagę naukowcy

• Dowody dotyczące ludzi są skąpe. W przeglądzie systematycznym z 2026 r. opisano literaturę dotyczącą ludzi jako skąpą i fragmentaryczną, obejmującą głównie niewielkie badania kliniczne nad kremami do twarzy (Najafi 2026). W innym przeglądzie uznano GHK-Cu za obiecujący, ale niepotwierdzony (Mateescu 2026).
• Kremy mogą nie wnikać głęboko. GHK-Cu rozpuszcza się w wodzie i słabo przenika przez zewnętrzną warstwę skóry, dlatego recenzenci zastanawiają się, jaka część kremu dociera do głębszych warstw skóry (Mortazavi 2025). Jest to argument zwykle podnoszony na rzecz zastrzyków, jednak nie został on zweryfikowany w opublikowanym badaniu z udziałem ludzi.
• Produkty różnią się między sobą. Ilość miedzi faktycznie związanej z peptydem jest różna w poszczególnych produktach, a w większości badań nie została ona zmierzona (Mateescu 2026). Jedynym sposobem, aby dowiedzieć się, co zawiera dana partia, jest niezależny raport laboratoryjny.